काठमाण्डु- केही बिदाइहरू सामान्य हुँदैनन्। केही बिदाइसँगै एउटा खेलाडी मैदानबाट मात्र बाहिरिँदैन, एउटा पुस्ताको सम्झना पनि इतिहास बन्छ।

ब्युनस आयर्सको मोनुमेन्टल रंगशालामा मंगलबार राति त्यस्तै दृश्य देखियो। अर्जेन्टिनाको जर्सीमा लियोनल मेस्सी अन्तिमपटक मैदानमा उत्रिए। २१ वर्षसम्म अर्जेन्टिनाको नम्बर १० बोकेका ३९ वर्षीय मेस्सीले राष्ट्रिय टोलीबाट अन्तिम खेल खेलेसँगै एउटा असाधारण अन्तर्राष्ट्रिय यात्रामा पर्दा खस्यो।

८५ हजारभन्दा बढी समर्थकले भरिएको मोनुमेन्टलमा त्यो रात फुटबल खेलभन्दा ठूलो थियो। मानिसहरू जित हेर्न मात्र आएका थिएनन्। उनीहरू मेस्सीलाई अन्तिमपटक आफ्नै आँखाले हेर्न, उनको नाम उच्चारण गर्न र आफ्नो पुस्ताको सबैभन्दा ठूलो फुटबल कथालाई बिदाइ गर्न आएका थिए।

अर्जेन्टिनाले बेनिनलाई ३–० ले हरायो। तर त्यो रात स्कोरबोर्डभन्दा महत्वपूर्ण मेस्सी थिए। उनले पेनाल्टीबाट गोल गरे र दुई गोलका लागि असिस्ट गरे। उनको राष्ट्रिय टोलीका लागि गोल संख्या १२६ पुग्यो भने अर्जेन्टिनाका लागि खेल संख्या २०८ पुग्यो।

तर अन्तिम सिट्ठीपछि मैदानमा देखिएको दृश्यले खेलको परिणामलाई छायामा पार्‍यो। मेस्सी भावुक थिए। उनका आँखामा आँसु थिए। दर्शकहरू उनलाई हेर्दै थिए। सहकर्मीहरू उनलाई अँगालो हाल्दै थिए। परिवार पनि त्यही क्षणको साक्षी थियो।

यो त्यही मेस्सी थिए, जसले कहिल्यै धेरै बोलेनन्। जसको उत्तर प्रायः मैदानले दियो। जसले आलोचनाको जवाफ गोलबाट दिए। जसले हारका रातमा आलोचना सहेर पनि फेरि अर्जेन्टिनाको जर्सी लगाएर मैदानमा फर्किए।

आज त्यही जर्सीमा उनको अन्तिम रात थियो।

आलोचनादेखि अमर प्रेमसम्म

मेस्सी र अर्जेन्टिनाबीचको सम्बन्ध सुरुदेखि नै सहज थिएन।

१३ वर्षको उमेरमा बार्सिलोनाको युवा एकेडेमी पुगेका मेस्सीको फुटबल जीवन स्पेनमा हुर्कियो। अर्जेन्टिनाका कतिपय समर्थकले उनलाई आफ्नै देशमा हुर्किएको खेलाडीका रूपमा स्वीकार गर्न समय लगाए। क्लब फुटबलमा चमत्कार गरिरहेका मेस्सीले राष्ट्रिय टोलीमा उही प्रभाव देखाउन नसकेको भन्दै आलोचना भयो।

उनीमाथि देशप्रतिको भावनामा समेत प्रश्न उठाइयो।

२०१४ को विश्वकप फाइनलमा जर्मनीसँग पराजय, २०१५ र २०१६ को कोपा अमेरिका फाइनलमा लगातार हार। हरेक असफलतासँगै आलोचनाको भार मेस्सीमाथि थपिँदै गयो।

२०१६ मा चिलीविरुद्ध कोपा अमेरिका फाइनलमा पेनाल्टीमा पराजित भएपछि मेस्सीले भावुक हुँदै अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट संन्यासको घोषणा गरेका थिए। तर अर्जेन्टिनाले उनलाई फर्कन आग्रह गर्‍यो।

मेस्सी फर्किए।

त्यसपछि अर्जेन्टिनाको कथा बदलियो।

२८ वर्षको प्रतीक्षा सकिएको दिन

सन् २०२१ मा ब्राजिललाई हराउँदै अर्जेन्टिनाले कोपा अमेरिका जित्यो। त्यो मेस्सीको पहिलो ठूलो सिनियर अन्तर्राष्ट्रिय उपाधि थियो।

त्यो क्षणमा मैदानमा मेस्सी रोइरहेका थिए।

वर्षौँसम्म ‘अर्जेन्टिनाका लागि जित्न नसक्ने खेलाडी’ भनेर आलोचना गरिएका उनी त्यही रात राष्ट्रिय टोलीका नायक बने।

एक वर्षपछि कतारमा त्यो कथा पूर्ण भयो।

विश्वकपको फाइनलमा फ्रान्सलाई हराउँदै अर्जेन्टिना विश्व च्याम्पियन बन्यो। मेस्सीले विश्वकप ट्रफी उचाले।

त्यो तस्बिर केवल फुटबलको तस्बिर रहेन। अर्जेन्टिनाका लागि त्यो दशकौँदेखि प्रतीक्षा गरिएको क्षण थियो।

मेस्सीले अन्ततः आफूले जीवनभर पछ्याएको सबैभन्दा ठूलो सपना पूरा गरेका थिए।

त्यसपछि उनलाई अर्जेन्टिनाले केवल खेलाडीका रूपमा हेरेन।

उनी राष्ट्रिय भावनाको हिस्सा बने।

‘डिएगो’ र ‘मेस्सी’बीचको दूरी

अर्जेन्टिनामा मेस्सीको कथा बुझ्न डिएगो म्याराडोनालाई बिर्सन सकिँदैन।

म्याराडोना अर्जेन्टिनाको १९८६ विश्वकप विजेता पुस्ताका नायक थिए। मेस्सीमाथि पनि त्यही स्तरको अपेक्षा थियो।

तर फरक थियो।

म्याराडोना अर्जेन्टिनामै हुर्किएका थिए। मेस्सी किशोरावस्थामै स्पेन पुगे। म्याराडोनाको व्यक्तित्व मैदानबाहिर पनि विस्फोटक थियो। मेस्सी भने शान्त स्वभावका थिए।

त्यसैले मेस्सीलाई अर्जेन्टिनाको मन जित्न समय लाग्यो।

तर अन्ततः उनले त्यो मन जिते।

रोयटर्सका अनुसार पत्रकार सर्जियो लेभिन्स्कीले अर्जेन्टिना र मेस्सीबीचको सम्बन्धलाई ‘बन्दै गएको प्रेम’ का रूपमा व्याख्या गरेका छन्। सुरुमा आफ्नो देशले उनलाई चिन्न पनि संघर्ष गरेको थियो, तर समयसँगै त्यही देशले उनलाई आफ्नो फुटबल इतिहासको सबैभन्दा ठूलो प्रतीकका रूपमा स्वीकार गर्‍यो।

अब अर्जेन्टिनाको जर्सीमा नम्बर १० खाली हुनेछ

मेस्सीको अन्तिम खेलसँगै अर्जेन्टिनाको जर्सीमा एउटा असहज प्रश्न बाँकी छ।

अब नम्बर १० कसले लगाउने?

तर त्यो नम्बर मात्र खाली हुने होइन।

त्यस जर्सीसँग जोडिएको एउटा युग सकिएको छ।

फुटबल समर्थकले वर्षौँसम्म मेस्सी मैदानमा उत्रिएपछि केही पनि सम्भव छ भन्ने विश्वास गरे। उनीसँग बल हुँदा खेलको दिशा एकै क्षणमा बदलिन सक्थ्यो।

त्यसैले मेस्सीको विदाइ केवल एउटा खेलाडीको विदाइ होइन। त्यो सम्भावनाको एउटा युगको विदाइ हो।

‘धन्यवाद’ भन्न ८५ हजार समर्थक

मोनुमेन्टलमा ८५ हजारभन्दा बढी मानिस उपस्थित थिए। रंगशालामा मेस्सीको नम्बर १० अंकित विशाल अर्जेन्टिनी जर्सीमा ‘ग्रासियास’ अर्थात् ‘धन्यवाद’ लेखिएको थियो।

ब्युनस आयर्सका सडकदेखि रोजारियोसम्म समर्थकहरू भावुक थिए।

कसैले उनलाई हेरेर आँसु झारे। कसैले अर्जेन्टिनाको झन्डा बोके। कसैले उनको जर्सी लगाए। कसैले उनको नाम शरीरमा ट्याटु गराएका थिए।

किनकि धेरै अर्जेन्टिनीका लागि मेस्सी केवल फुटबल थिएनन्।

कठिन राजनीतिक र आर्थिक अवस्थाबीच फुटबलले दिएको खुशीमध्ये मेस्सी सबैभन्दा ठूलो खुशी बनेका थिए। समर्थकहरूले भनेका थिए, उनीहरूले मेस्सीलाई हेर्न पाएको समयमै जन्मिनु आफ्नो भाग्य ठान्छन्।

अन्तिमपटक मैदान छाड्दा

मेस्सीले अर्जेन्टिनाका लागि दुई दशकभन्दा बढी समय खेले।

विश्वकप, दुई कोपा अमेरिका, फाइनलिसिमा, ओलम्पिक स्वर्ण र युवा विश्वकपसम्म उनको यात्रा फैलिएको छ। राष्ट्रिय टोलीका लागि उनले गोल र उपस्थितिका धेरै कीर्तिमान बनाए।

तर अन्तिम रात ती सबै तथ्यांकभन्दा एउटा दृश्य ठूलो थियो।

मेस्सी उभिए।

दर्शकले ताली बजाए।

उनले हात उठाए।

आँखामा आँसु थियो।

सम्भवतः त्यो क्षणमा उनले आफ्नो सम्पूर्ण यात्रा सम्झिए होलान्। बार्सिलोनातर्फ गएको १३ वर्षीय बालकदेखि अर्जेन्टिनाको कप्तान बनेको दिनसम्म। आलोचनादेखि विश्वकपको ट्रफीसम्म। हारका आँसुदेखि विजयको खुसीसम्म।

र, अन्ततः त्यो जर्सीमा अन्तिमपटक।

‘मैले शान्तिका साथ छाड्दैछु। मैले सबैथोक दिएँ,’ मेस्सीले आफ्नो अन्तिम अन्तर्राष्ट्रिय उपस्थितिअघि भनेका थिए।

त्यसमा उनको २१ वर्षको कथा समेटिएको थियो।

अब अर्जेन्टिनाले मेस्सीबिना खेल्नेछ।

तर अर्जेन्टिनाको फुटबल इतिहासमा मेस्सीको नाम भने कहिल्यै मैदान बाहिर जाने छैन।